Βασίλης Διαμαντάκης

Οι πασχαλιές ακόμα ανθίζουν

αλλά το άρωμα έχει αυξηθεί θαμπό

τα αστέρια έχουν φύγει dim

το φεγγάρι έχει χάσει αυτό είναι μύθος,

και την ανάγκη

ενώ ο ήλιος έχει γίνει κυψέλη μας

ότι ποτέ δεν θα επουλωθούν

δεν είμαστε πλέον σπριντ

μέσα από το δάσος, να γλιστρήσουν πάνω

ογκόλιθος και καταγραφής

λαχανιασμένος

μελανιασμένο και αιμορραγία

σε άγρυπνο σύννεφα

του αργύρου δόξα

και το ψιθύρισμα του

ένα γέλιο ρυάκι

αναμονή για την πτώση μας

τώρα πορεία

σε μια άγονη έρημο

μόνο για να φτάσει στην άλλη πλευρά

ζωντανός

αλλα τοσο μακρια

από διαβίωσης