Μαγεμένη Λίμνη

Σε κάποια ίσως δεξίωση σ’ ακούω να γελάς
Χρυσή αστραπή της πιο παλιάς σου γοητείας
Με κάποιους φίλους για το γάμο σου μιλάς
Είσ’ η βασίλισσα κι απόψε της Πλατείας

Πίνοντας κάποια πρόποση ακόμα στην υγειά σου
Ένας τρελός σου θαυμαστής για σε παραμιλά
Ένα χαμόγελο φαρδύ φωτίζει τη θωριά σου
Κι η Μοίρα που σου έταξε τα χίλια δυο καλά

Νομίζω αχνοφέγγεται στα δυο μελιά σου μάτια
Σαν μια Νεράιδα που ξυπνά σε λίμνη εξωτική
Έχοντας παραδίπλα της καρδιά μου τα κομμάτια
Από μια αγάπη που ‘μεινε απλά ποιητική.